tziko1

29 Απρ Συνέντευξη με τον Τζίκο @ George Kant

tziko2Τον Τζίκο τον γνώρισα όταν ανακάλυψα την μουσική του μέσω του bandcamp. Πάντα και μόνο το γεγονός ότι κάποιος απλόχερα δίνει την μουσική του ελεύθερα το θεωρώ άξιο να το κοιτάξω, πόσο μάλλον όταν είναι ενδιαφέρον μουσικά. Ένιωσα από όσα άκουσα ένα feeling αυθορμητισμού και «γνήσιου» αν μπορώ να το πω έτσι και με χαρά μου σας παρουσιάζω μια συνέντευξη βασισμένη περισσότερο στον άνθρωπο Τζίκο αλλά και στην δημιουργικότητά του.

Καταρχάς λίγα λόγια περί Τζίκο. Πώς ξεκίνησε το όλο θέμα της μουσικής για σένα, πως εξελίχτηκε, πως έφτασε στην μορφή μπάντας και στο «Θέλω κι άλλο ακόμα»;

Ήμουν έκτη δημοτικού περίπου όταν ο παππούς μου μου έμαθε κάποια ακόρντα. Τώρα είμαι 26 χρονών κι ακόμα μαθαίνω ακόρντα. Μουσική γράφω πάντα μόνος μου, γιατί πιστεύω στην προσωπικότητα. Αυτό που κάνω δεν έφτασε ποτέ σε μορφή μπάντας, δημιουργικά τουλάχιστον. Ίσως φτάσει κάποτε.

Στα live με συνοδεύει η Ναντίν και ο Αντώνης. Η Ναντίν είναι μεγάλος αλήτης. Παίζει κιθάρα και τραγουδάει. Εμένα με βοηθά με το να παίζει μπάσο. Ο Αντώνης Αγγελίδης παίζει τα πάντα. Σ’ αυτό που κάνω παίζει τύμπανα και είναι από τους λίγους ανθρώπους που νιώθω τυχερός που έχω γνωρίσει.

Το «Θέλω κι άλλο ακόμα» ήταν ένα τεράστιο βήμα για μένα. Να περάσω από τον ακουστικό στον ηλεκτρικό ήχο, να ξεπεράσω κολλήματα και ανασφάλειες και σίγουρα σ’ αυτό με βοήθησε ο Αντώνης. Ήμουν επίσης τυχερός που είχα πλάι μου για ηχολήπτη τον Πάνο Φαρόπουλο, σε όλα τα στάδια από την ηχογράφηση μέχρι το μάστερ.

Από τις κυκλοφορίες σου κάτι που ξεχωρίζει είναι το feeling που υπάρχει. Εσύ από την μεριά του δημιουργού, ποια θεωρείς ότι είναι αυτά που σε τραβάνε σε ένα cd ώστε να πεις «οκ, μου έκανε κλικ». Τι σε τσιτάρει μουσικά;

Από τη μεριά του δημιουργού δε με τραβάει τίποτα απολύτως. Άλλος ο ρόλος του δημιουργού και άλλος του ακροατή. Όταν θέλω να γράψω δεν ακούω κι όταν θέλω να ακούσω δε γράφω. Από τη μεριά του ακροατή με τραβάνε οι στίχοι. Κολλάω με τους στίχους. Η μουσική δε μ’ ενδιαφέρει τόσο, γι’ αυτό και μου αρέσει ο Jarvis Cocker, οι Τρύπες, ο Conor Oberst και άλλοι άκυροι.

Περνάνε τα χρόνια, φτάνεις σε ένα σημείο που όλα οκ και άξαφνα βρίσκεσαι σε έναν γκρεμό κρεμασμένος με το ένα χέρι. Τι θεωρείς ότι θα σου λέιψει περισσότερο; Τι σκέφτεσαι;

Αν φτάσω σε ένα τέτοιο σημείο που θα πω «όλα οκ», όπως λες, δε θα μου λείψει τίποτα. Νιώθω σα να κουβαλάω ένα άχρηστο φορτίο μέσα μου. Aν ποτέ πω «όλα οκ», θα σημαίνει ότι το πέταξα και ότι είμαι καλά.

Κάποτε σε μια φυλή κάπου στο πουθενά, οι άντρες έπρεπε να πάνε για κυνήγι και εξερεύνηση των γύρω περιοχών. Όταν λοιπόν έφευγαν, οι γυναίκες τους χάραζαν με ανεξίτηλο μελάνι διάφορα σχέδια που συμβόλιζαν όσα θα ήθελαν να πάρουν μαζί τους στον άλλο κόσμο σε περίπτωση που δεν γυρνούσαν ποτέ. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να τιμάς και να θυμάσαι όσα θέλεις να πάρεις μαζί σου. Το θέμα είναι να τα τιμάς και να τα θυμάσαι εν ζωή.

Γενικότερα, πως διαμορφώνεται η διαδικασία σύνθεσης ενός κομματιού; Εννοώ από την στιγμή που θα πιάσεις κιθάρα μέχρι και την ηχογράφηση.

Τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω γι’ αυτό που με έκανε να πιάσω την κιθάρα. Έτσι έχω και τη βασική γραμμή του κομματιού, μια κιθάρα και μια φωνή. Τα υπόλοιπα είναι απλά ένα ντύσιμο. Μπορεί το ντύσιμο ενός κομματιού να μου πάρει πέντε λεπτά, όπως στο «Πότε θα έρθει η μέρα;», στο «Κοκαϊνη» ή στο «Δεν ξέρω», μπορεί και ένα μήνα, όπως στο «Πάρτι μες την κόλαση». Την ηχογράφηση την κάνω πάντα πρόχειρα στο σπίτι μου. Όταν θεωρώ ότι τα κομμάτια είναι έτοιμα πηγαίνω στούντιο και τα γράφω σε καλή ποιότητα. Λυπάμαι αυτούς που κάθονται σε έναν υπολογιστή και γράφουν τραγούδια. Φυσικά μπορεί να γράφουν διαμάντια, αλλά έτσι θα γεμίσουμε τραγουδοποιούς με μυωπία. Θα ήμουν τρελός αν τη στιγμή που μου έσκαγε ένας στίχος, άνοιγα το «word» για να τον αποθηκεύσω και να τον διαμορφώσω.

Ασχολείσαι καθόλου και με το ηχητικό του πράγματος; Δηλαδή χρησιμοποιείς προγράμματα, φτιάχνεις τον ήχο σου.. ή ασχολείσαι καθαρά συνθετικά;

Σίγουρα η τεχνολογία στη μουσική είναι αναγκαίο κακό. Αν όμως η ιδέα δεν την παλεύει, ο υπολογιστής δε σε σώζει. Προτιμώ να στηρίζομαι σε απλά πράγματα από το να μπω σε τέτοιο τρυπάκι. Δε θα έντυνα ποτέ μια σάπια ιδέα με τα ωραία ρούχα της τεχνολογίας. Άλλη περίπτωση φυσικά αν μια καλή ιδέα μου ακουγόταν καλύτερη με κάποια ηχητικά τρικ. Τότε ναι θα τα χρησιμοποιούσα.

Έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε μια εκπληκτική πίτσα και έργο σπίτι, ένα απίστευτο live ή μια βραδιά με φίλους χαλαρά οπουδήποτε. Τι επιλέγεις με μεγαλύτερη ευκολία;

Τίποτα απ’ τα τρία, μ’ αρέσει πολύ η μοναξιά. Φαντάσου έχω να βγω με άνθρωπο ένα μήνα περίπου, κι αυτό επειδή βγήκα με την κολλητή μου τη Στέλλα τις προάλλες.

Μεγάλο ρόλο παίζουν και οι στίχοι στην μουσική σου, όποιος ακούσει όλες σου τις κυκλοφορίες θα το καταλάβει. Τι σου βγαίνει περισσότερο; Να γράφεις στίχους ή να γράφεις μουσική και πάνω στην μουσική τους στίχους;

Εξαρτάται από το κομμάτι. Συνήθως, όμως, γράφω ταυτόχρονα με κιθάρα και φωνή τη μουσική και τους στίχους. Και μετά το ντύνω με την υπόλοιπη ενορχήστρωση όπως σου είπα πριν. Υπάρχουν και φορές που γράφω κείμενα αλλά δε θέλω να τα μελοποιήσω ή και μουσική που δε θέλω να μπουν στίχοι. Συνήθως όμως πιάνω την κιθάρα γιατί κάτι μ’ ενοχλεί και γιατί κάτι θέλω να πω.

tziko1

Φτάνεις σε ένα σταυροδρόμι. Από την μία μπορεις να ακολουθήσεις έναν νέο δρόμο χωρίς βάσανα και τίποτα από τα παλιά. Κάτι εντελώς καινούριο. Όμως θα χάσεις και τα καλά που είχαν τα παλιά. Από την άλλη έχεις να επιλέξεις να συνεχίσεις την πορεία της ζωής σου όπως είναι. Με τα καλά και τα κακά. Τι θα διάλεγες;

Είμαι ερωτευμένος με την αγάπη. Δε θα μπορούσα να αγαπήσω κάτι που δεν έχει παρελθόν και δεν ονειρεύεται το μέλλον. Ταυτόχρονα, προσπαθώ να αγαπήσω τον εαυτό μου. Δε θα μπορούσα να τον αγαπήσω χωρίς το παρελθόν του και το μέλλον που ονειρεύεται. Θα διάλεγα αυτό που ζω, με τα καλά του και τα κακά του.

Σχετικά με εταιρείες, ανεξάρτητη σκηνή, diy, underground, promotion και όλα τα θετικά και αρνητικά μαζί που συνοδεύουν συνήθως την μουσική βιομηχανία, ποια είναι η γνώμη σου; Που στέκεις; Τι νιώθεις πιο οικείο; Σκέψεις γενικώς.

Σχετικά με τις εταιρίες, έχω στείλει και στις «μεγάλες» και στις «μικρές» demo αλλά και ολόκληρους δίσκους. Μάλιστα, δυο-τρεις φορές και με κονέ. Δε με δέχτηκαν όμως. Αποκορύφωμα ήταν μια από αυτές τις δήθεν ανεξάρτητες εταιρίες, η οποία δέχτηκε μεν, αλλά έπρεπε να πληρώσω εγώ την έκδοση και διανομή. «Αυτοκρατορία των αναπήρων» που λέει κι ο Αγγελάκας.

Σχετικά με το underground, δε νομίζω ότι το γνωρίζω, γιατί είναι underground κι αυτός είναι ο σκοπός του. Ίσως το μάθω μετά από χρόνια. Δες για παράδειγμα τα Εξάρχεια που θεωρούνται underground. Σίγουρα έχουν ιστορία. Θυμήσου όμως παλιά τα κομμούνια των Εξαρχείων κορόιδευαν τον Ν. Άσιμο κι οι αναρχικοί των Εξαρχείων τον έδερναν. Το ότι έμενε εκεί ο Άσιμος και το ότι σύχναζε εκεί και η Γώγου είναι σα να μου λες ότι η Ελλάδα του 2011 γαμάει επειδή κάποτε τριγυρνούσε εδώ ο Αριστοτέλης.

Το promotion είναι κάτι που δε με αφορά καθόλου. Νομίζω ότι είναι απλά ένα παιχνίδι. Ό,τι δηλώνουν είναι. Αυτό ζούμε δυστυχώς.

Και σχετικά με τα diy, έχω ακούσει μεγάλα πράγματα, όπως τους Ex Equipo και τον ValKristo. Έχω ακούσει  όμως και πατάτες. Ο καθένας πρέπει να βρει και να κοιτάει το ρόλο του.

Προσωπικά, δε με κατατάσσω κάπου, ούτε και ζητάω επιβεβαίωση από κάποια εταιρία. Κάποιος μου είχε πει ότι είμαι πανκ. Το πανκ είναι κάτι που δε στέκεται από μόνο του κι εγώ γράφω για να σταθώ στα πόδια μου. Δεν είμαι πανκ.

Τηλεόραση με ενδιαφέρον υλικό ή βιβλίο; Μουσική ή gaming; Ισορροπία γενικώς ενδιαφερόντων ή αφιέρωμα και πόρωση κάπου συγκεκριμένα; Αγάπη ή σεξ;

Ένα ένα. Καταρχήν σίγουρα αγάπη. Σεξ ναι. Αλλά αν θες και τα δυο τράβα στο γυμνάσιο. Βιβλία δε διαβάζω και τηλεόραση δε βλέπω. Μουσική ακούω όποτε μου στέλνει η κολλητή μου η Στέλλα καμιά καλή μπάντα. Gaming δεν γνώρισα ποτέ μου.

Η ισορροπία είναι δύσκολη λέξη. Τώρα τη μαθαίνω και δεν ξέρω να σου απαντήσω. Την πώρωση την έζησα. Δε θα στο συνιστούσα, αλλά είναι ένας τρόπος ζωής.

Αν αλλάζαμε τον εαυτό μας θα αλλάζαμε τον κόσμο όλο. Ποια η γνώμη σου σε αυτό; Κάποιο «μότο» που σε αγγίζει;

«Δεν πρέπει να μένεις ακίνητος, σε τρώνε όλοι όταν είσαι ακίνητος, και κυρίως ο εαυτός σου.» δεν ξέρω αν το χει πει κάποιος αλλά αυτό το μότο με αγγίζει. Όσο για τον κόσμο, έχω το δικό μου, όπως κι ο καθένας. Θέλω να βρω χρόνο για τον εαυτό μου και μετά για τον άνθρωπό μου, τη Στέλλα. Αν έχω αυτά τα δυο θα μπορέσω να αλλάξω και τον κόσμο. Άλλοι προσπαθούν για μεγάλα πράγματα. Εγώ για τα βασικά. Θέλω να κοιμάμαι χωρίς εφιάλτες, να ξυπνάω για έναν όμορφο λόγο, να τρώω, να γελάω και τόσα άλλα.