29 Απρ Συνέντευξη tziko and rock for food στη Μυρτώ Σαρόγλου @ CITY VIBES

Πριν ξεκινήσω τις ερωτήσεις στον Τζίκο, παρακολούθησα το video που έφτιαξε πάνω στο «τι είναι για σένα η μουσική», το οποίο με προβλημάτισε λίγο ομολογουμένως, ενώ ταυτόχρονα με καθήλωσε, κάνοντάς με να το βλέπω ξανά και ξανά. Παραθέτω ολόκληρη την απάντησή του:

«Πολυτέλεια, δημόσια έκθεση πολυτελείας για την αποφυγή εγκλεισμού σε δημόσιο κατάστημα πολυτελείας.

Ανάγκη, αλλά όχι καθήκον, κάτι σαν το φαγητό.

Η μόνη -μαζί με τις άλλες τέχνες- μορφή δημιουργίας, όπου η μετριότητα, όχι μόνο συγχωρείται, μα ανταμείβεται κιόλας.»

Πρώτα απ’ όλα, επειδή έχω μπερδευτεί λίγο, είσαι «ο» Τζίκο ή «οι» Rock For Food;

1

Οι «Rock For Food» είναι φίλοι – μουσικοί, που με βοηθούν να εκτελώ ζωντανά τα τραγουδάκια μου. Η σύνθεση της μπάντας συνεχώς αλλάζει, ανάλογα με το live και τη διάθεση. Οι Rock For Food, δυστυχώς, δε συμμετέχουν στο δημιουργικό σκέλος της δουλειάς, παρά μόνο στο εκτελεστικό.

Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στην εκδήλωση για την Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής;

Είπα να κάνω μια εξαίρεση από το πολυετές όργιο στο 6dogs. Εξάλλου, είναι όμορφο να κάνει κανείς συχνά live. Στίχοι, που δεν ακούγονται, ξεχνιούνται.

Θεωρείς ότι η ΕΓΜ είναι μια ευκαιρία να έρθει σε επαφή ο κόσμος με διαφορετικά είδη μουσικής, και κατά πόσο πιστεύεις ότι το κοινό στην Ελλάδα είναι ανοιχτό σε νέα ακούσματα πέρα από τα προβαλλόμενα;

Ο κόσμος έχει το ιντερνέτι και ψάχνεται περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Έρχεται καθημερινά σε επαφή με διαφορετικά είδη μουσικής. Φυσικά, η ζωντανή εκτέλεση έχει άλλη αίσθηση. Τζάμπα κιόλας. Υπέροχο.

Μια χαρά ανοιχτό είναι το ελληνικό κοινό. Απλώς, κάποιες φορές λειτουργεί αναπόφευκτα ως μάζα. Ως μάζα, που κάνει μπανιστήρι σε ένα θέαμα που δεν τη διεγείρει. Κάποτε, τους διαφορετικούς τους εξόριζαν χιλιόμετρα μακριά, τώρα τους αφήνουν στο περιθώριο στο παρακάτω στενό και κάνουν πως δεν τους βλέπουν. Είναι τόσο περίεργο να συμφωνούμε, μα να συζητάμε σα να διαφωνούμε.

Το είδος μουσικής που εκπροσωπείτε με τους Rock for Food, απ’ όσο μπορώ να διακρίνω, είναι το «grunge rock». Στην Ελλάδα δεν έχουμε και τόσες μπάντες που να παίζουν αυτό το είδος, ή, τουλάχιστον, δεν είναι ευρέως γνωστές. Ο θεσμός της ΕΓΜ, ωστόσο, προβάλλει τους νέους καλλιτέχνες και τις μουσικές αναζητήσεις. Τι προσδοκείς μέσα απ’ αυτή τη συμμετοχή;

Νιώθω σα σχεδιαστής κόμικς υπερ-ηρώων, σε έναν κόσμο, όπου μας λείπουν τα «υπέρ», όπου γεμίσαμε «κατά». Δε χρησιμοποιώ τη μουσική, για να βάλω κάποιο λιθαράκι μου σε κάποια παγκόσμια ή ευρωπαϊκή ή ελληνική μουσική σκηνή. Τη «χρησιμοποιώ», για να βγάλω τις κοτρόνες, που με σκεπάζουν, και να με ανακαλύψω. Σε αυτό που κάνουμε (εμείς οι «καλλιτέχνες») δεν απονέμονται μετάλλια. Κι αν απονέμονται, δεν είναι αργυρά, ούτε και χάλκινα.

Παραλείπω το «grunge rock», που ανέφερες. Μ’ έχουν πει και πανκ. Είναι χαζές ταμπέλες, που δε στέκονται από μόνες τους. Εγώ παίζω για να σταθώ στα πόδια μου. Θα φανταζόσασταν ποτέ το γραμμωτό κώδικα του εμπορίου πάνω στις χάρτινες θηκούλες των cd, που μοιράζω στα live;

Με αφορμή την απάντησή σου στο «τι είναι για σένα η μουσική», θέλω να μου μεταφράσεις τη λέξη «πολυτέλεια» σε μια εποχή που πολλοί συνάνθρωποί μας δεν έχουν να φάνε. Πιστεύεις, δηλαδή, ότι η μουσική απευθύνεται σε μια ελίτ της κοινωνίας ή αποτελεί σύμμαχο στην επανάσταση των ανθρώπων έναντι της ανέχειας;

Σου απάντησα ως δημιουργός. Όταν έχω την πολυτέλεια, τότε ηχογραφώ και κάνω live. Πάρε το γκραφιτά. Χρειάζεται φράγκα για σπρέι, αλλά και χρόνο για να βάψει. Όταν εξασφαλίσει τη μάσα του και του περισσέψει και χρόνος, τότε θα πάει να βάψει – αν έχει την πολυτέλεια να αγοράσει σπρέι. Αν απαντούσα σαν ακροατής, θα έλεγα «πειρατεία». Φυσικά και η μουσική δεν απευθύνεται σε μια «ελίτ». Ίσα ίσα, απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως. Με αφτιά ή χωρίς.

Για το ρόλο της μουσικής απέναντι στην ανέχεια, πιστεύω στην προσωπική και καθημερινή επανάσταση. Σαν ακροατής, θα ήθελα ο τύπος -που στέκεται με την κιθάρα του στο κατάστρωμα του πλοίου, που βυθίζεται- ν’ αφήσει την κιθάρα του και να ‘ρθει να με σώσει. Κι αν δε με έσωζε ο άτιμος, θα είχα τη διάθεση να τρέξω να τους σώσω όλους. Μα σα δημιουργός, ίσως να έπεφτα πρώτος στη θάλασσα, δίχως να σώσω κανέναν.

2

Ο κόσμος, όταν πεινάει, τρώει. Δε γράφει μουσική. Δε βλέπετε τι γίνεται; Εδώ που φτάσαμε, το τριτοκοσμικό μπορεί και να είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο.

Παραλλήλισες, επίσης, τη μουσική με το φαγητό προκειμένου να εξηγήσεις ότι πρόκειται για ανάγκη. Εγώ θα αντιστρέψω λίγο το σκεπτικό σου και θα ρωτήσω το εξής: Παίζεις μουσική για να ζεις ή ζεις για να παίζεις μουσική; Ρωτάω γιατί το φαγητό, εκτός από ανάγκη, για κάποιους είναι και απόλαυση.

Κάποιοι βλέπουν γιατρούς, δασκάλους, αγρότες κλπ. Εγώ βλέπω ανθρώπους, που δημιουργούν (και βιοπορίζονται). Το να γράφεις τραγούδια είναι απλώς μια μορφή δημιουργίας. Η μόνη -μαζί με τις άλλες τέχνες- μορφή δημιουργίας, όπου η μετριότητα, όχι μόνο συγχωρείται, μα ανταμείβεται κιόλας. Ο κόσμος δημιουργεί και με άλλους τρόπους. Τη μουσική την επέλεξα σ’ αυτόν τον τόπο και σ’ αυτόν το χρόνο. Αν έπρεπε κάποτε να πάω να ζήσω στη σελήνη, η κιθάρα θα ήταν το τελευταίο πράγμα, που θα έπαιρνα μαζί μου.

***

Ο Τζίκο με την παρέα του θα βρίσκεται στην εκδήλωση για την Ευρωπαϊκή Γιορτή μουσικής στις 19/06 στη σκηνή του NEXUS urban culture link of Athens, όπου θα έχουμε τη δυνατότητα να τον απολαύσουμε και live.

*Φωτογραφίες: by shooting dog